Realizacja polityki ekologicznej państwa winna być monitorowana posługując się następującymi wskaźnikami:

1. Wzrostem PKB.
2. Przyrostem netto stanowisk pracy
3. Wzrostem długości życia i przewagą młodych klas wieku w społeczeństwie
4. Odmaterializowaniem gospodarki a więc zmniejszeniem wskaźników materiałochłonności
5. Zwiększeniem stopnia recyklingu
6. Redukcją gazów cieplarnianych zgodnie z założeniami Konwencji Klimatycznej ONZ i Protokołem z Kioto
7. Poprawą jakości wód
8. Brakiem zaniku rodzimych gatunków roślin i zwierząt.

W obecnej sytuacji państwa możliwości realizacji ekologicznej nastawionej na rozwój zrównoważony wynikają zarówno z naszych atutów jak i trudności. Bezsprzecznymi atutami są:

1. Relatywnie dobre rozpoznanie środowiska naturalnego (gleby, wody, gatunki) dzięki czemu możemy stwierdzić, iż stan naszego środowiska jest w dobrym stanie i może być bazą dla zrównoważonego rozwoju gospodarczego państwa
2. Dobra kadra naukowa zatrudniona na wyższych uczelniach i w instytutach naukowych
3. Duży procent lasów państwowych i dobra kadra zatrudniona w leśnictwie, przygotowana do realizacji podnoszenia sprawności funkcjonowania lasów.
4. Ekstensywne rolnictwo, o dużej sprawności biologicznej gleb, gotowe zarówno do produkcji żywności o podwyższonej jakości jak i produkcji wielkotowarowej opartej o najnowsze technologie wymagające również gleb sprawnych biologicznie.
5. Brak rozwiniętej infrastruktury dzięki czemu można ją planować i budować tak aby nie popełniać błędów, których skutki są bardzo szkodliwe dla funkcjonowania środowiska przyrodniczego w przestrzeni a ich naprawa jest niezwykle kosztowna.

Podstawowymi trudnościami w realizacji nowej polityki ekologicznej wydaja się być trudności w dokonaniu skoku w mentalności społeczeństwa i uświadomienie mu, iż jesteśmy krajem sukcesu, krajem bogatym i tylko od nas zależy jaką drogą rozwoju społeczno gospodarczego będziemy szli dalej. Czy ślepo będziemy powielali i wdrażali drogę państw wysoko rozwiniętych czy też skorzystamy z szansy analizy popełnionych tam błędów i zaczniemy budować kraj w sposób tańszy i bardziej efektywny. Mamy taką szansę ale musimy znać nasze walory i wiedzieć jak je wykorzystać. Bezsprzecznie jedną z metod jest rozpoznanie wartości i cen dóbr przyrody. Tylko wtedy gdy potrafimy ocenić i wycenić zasoby przyrodnicze i włączyć to do analizy ekonomicznej wszelkich inwestycji wtedy będziemy w stanie realizować przyjętą nawet w Konstytucji koncepcję rozwoju zrównoważonego kraju.

Piśmiennictwo

1. Ochrona Źrodowiska 2000. Główny Urząd Statystyczny 511pp.
2. Szyszko J. 2000: Opening Statement of the Conference at its Sixth Session. The Hague, 13 Nowember 2000: 1-7. (maszynopis).
3. Szyszko J. (w druku): Konwencja Klimatyczna ONZ i lasy szansą ochrony bioróżnorodności i rozwoju gospodarczego terenów niezurbanizowanych. Krajowe Sympozjum Reakcje biologiczne drzew na zanieczyszczenia przemysłowe 29.05 - 1.06.2001. Poznań-Kórnik.
   4. The Kioto Protocol to the Convention on Climate Change. Published by Climate Change Secretariat:. 1997: 1-34.
   5. United Nations Framework Convention on Climate Change. Published by UNEP/WMO: . 1992: 1-29.
   6. Van Cleve K., Viereck L.A., Marion G.M. 1993: Introduction and overview of a study dealing with the role of salt-affected soils in primary succession on the Tanana River floodplain, interior Alasca. Can. Journ. Forest Research 23.
   7. Viereck L.A., Dyrness C.T., Foote M.J. 1993: An overview of the vegetation and soils of the floodplain ecosystem of the Tanana River, interior Alasca. Can. Journ. Forest Research 23.