Przedstawione powyzej dane pozwalaja na próbe odpowiedzi  Czy handel emisjami jest pelnym rozwiazaniem problemu? Otóz handel emisjami to jeden z mechanizmów, który z pewnoscia moze zmierzac do obnizenia emisji CO2 do atmosfery poprzez rozwój nowych technologii. Nie wydaje sie natomiast, aby stosowanie tylko tego mechanizmu moglo spowodowac rozwiazanie problemu antropogenicznych zmian klimatu. Pomijajac oponentów antropogenicznych przyczyn zmian klimatu nalezy stwierdzic, iz zdecydowanie wiekszy wplyw moga miec pozostale mechanizmy a szczególnie mechanizm czystego rozwoju nie mówiac juz o pochlanianiu. To zdecydowanie ubytek powierzchni lesnej i degradacja tej powierzchni a wiec spadek zasobów wegla w zywych systemach przyrodniczych i przejscie tego wegla do atmosfery, wydaje sie miec ogromny wplyw na zmiany klimatyczne i zanik wielu gatunków na swiecie. Nie jest to jednak szczególnym obiektem zainteresowan panstw wysoko rozwinietych. Nie daza one do wykorzystania Konwencji do naprawy zasobów przyrodniczych i ochrony bioróznorodnosci (pochlanianie), czy tez pomocy panstwom rozwijajacym sie (mechanizmy czystego rozwoju), a jedynie do handlu emisjami, zmierzajacymi do rozwoju nowych technologii wewnatrz panstw rozwinietych. Dotyczy to równiez Polski, czego dobrym przykladem jest zarówno Polityka Klimatyczna Polski (2003) jak i ustawa o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji z dnia 22 grudnia 2004, kompatybilnej z Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2003/87/WE, w której to (ustawie) czytamy w art. 49  Prowadzacy instalacje objeta wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do rozliczenia emisji gazów cieplarnianych nie moze wykorzystywac jednostek otrzymanych w wyniku zmian uzytkowania ziemi i w wyniku zalesiania . Konkludujac mozna stwierdzic, iz dobre i to ale nalezy w tym miejscu powtórzyc jeszcze raz, iz Konwencja Klimatyczna i Protokól z Kioto jest szansa dla rozwoju gospodarczego kraju. Jest szansa, ale o ile chcemy wprowadzic w zycie koncepcje zrównowazonego rozwoju to, kazdy z rozwazonych mechanizmów wymaga dokladnej analizy ekonomicznej a nastepnie przyjecia odpowiedniej dlugoterminowej strategii rozwoju gospodarczego panstwa.

Pismiennictwo

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego I Rady nr 2003/87/WE z dnia 13 pazdziernika 2003 roku ustawiajaca system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w ramach Wspólnoty I zmieniajaca dyrektywe Rady 96/61/WE.

Polityka Klimatyczna Polski. Strategie redukcji emisji gazów cieplarnianych w Polsce do roku 2020. Ministerstwo Zrodowiska 2003.

Szyszko J. 1990: Planning of prophylaxis in threatened pine forest biocenoses based on an analysis of the fauna of epigeic Carabidae. Warsaw Agricultural University Press. 96 pp.

Szyszko J. 2000: Opening Statement of the Conference at its Sixth Session. The Hague, 13 Nowember 2000: 1-7. (manuscript).

Szyszko J. 2002: Konwencja Klimatyczna ONZ i lasy szansa ochrony bioróznorodnosci i rozwoju gospodarczego terenów niezurbanizowanych  W: Reakcje Biologiczne Drzew na Zanieczyszczenia Przemyslowe. Bogucki Wydawnictwo Naukowe. Poznan 2002.: 33-41.

Szyszko J., Szyszko P. 2002: Climate Change Convention and chance of use of ecology for sustainable development. Proceeding of the VIII Intecol  Ecology in a Changing World. Seoul, Korea:259-260.

The Kioto Protocol to the Convention on Climate Change. Published by Climate Change Secretariat:. 1997: 1-34.

United Nations Framework Convention on Climate Change. Published by UNEP/WMO: . 1992: 1-29.

Ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji (nr 2784).

Van Cleve K., Viereck L.A., Marion G.M. 1993: Introduction and overview of a study dealing with the role of salt-affected soils in primary succession on the Tanana River floodplain, interior Alasca. Can. Journ. Forest Research 23.

Viereck L.A., Dyrness C.T., Foote M.J. 1993: An overview of the vegetation and soils of the floodplain ecosystem of the Tanana River, interior Alasca. Can. Journ. Forest Research 23.

Komunikat nr. 134. Pracowni Oceny i Wyceny Zasobów Przyrodniczych. 2.2.5.