Przyjęcie przez Polskę pakietu klimatyczno-energetycznego oznacza akceptację wzrostu cen energii w kraju poprzez politykę blokady polskiego węgla jako źródła energii i stawia pod znakiem zapytania możliwości wykorzystania naszych osiągnięć w redukcji CO2 wynikających z protokołu z Kioto
Okres rządów PO - PSL i polskiej prezydentury konwencji klimatycznej ONZ to czas niewykorzystanej szansy. Polska nie odniosła sukcesu jako negocjator i nie wypromowała siebie jako lidera w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych. Wręcz przeciwnie - z kraju sukcesu z jasną wizją wykorzystania leśnictwa w polityce klimatycznej staliśmy się dawcą swoich osiągnięć dla państw starej Piętnastki. Pytanie brzmi: dlaczego tak się stało?

Czy dotychczasowe porażki klimatyczne nauczyły czegoś rząd Donalda Tuska? Wygląda na to, że nie. Premier wystawia na sprzedaż nie tylko kluczowe przedsiębiorstwa, ale wziął się też za "handel" emisjami dwutlenku węgla. Z jakim skutkiem? Suwerenność gospodarcza Polski może mocno ucierpieć.
Premier Donald Tusk wynegocjował 9 listopada umowę z premierem José Luisem Zapatero na sprzedaż Hiszpanii polskich limitów redukcji emisji dwutlenku węgla do atmosfery na sumę 25 milionów euro. Rząd zamierza zawrzeć kolejne tego rodzaju umowy z innymi państwami, w tym z Irlandią, na kwotę 15 milionów euro.

W dniach 15-17 listopada 2009 roku w Budapeszcie pod patronatem Prezydenta Węgier, Pana László Sólyom, odbędzie się IV Forum Energetyczne. Na zaproszenie Instytutu Studiów Wschodnich oraz Energy Constellation Institute, Pan Profesor Jan Szyszko weźmie udział w panelu dyskusyjnym: "USA i Unia Europejska w przededniu konferencji klimatycznej w Kopenhadze". 
Moderatorem dyskusji będzie Maximilian Teleki, President, Hungarian American Coalition, member of International Board and Constellations Energy Institute (CEI), USA,
panelistami:
James Atkins, Chairman of Vertis Finance, United Kingdom
Daniel Freifeld, Director of International Programs, Center of Law and Security, USA
Professor Jan Szyszko, Member of Parliament, Sejm of the Republic of Poland
Konstantin Simonov, General Director, National Energy Security Fund, Russia
Vittorio Cogliati Dezza, Chairman, Italian League for the Protection of Environment, Italy
Hans Larsen, Director of Systems Analysis Division, Risø – National Laboratory for Sustainable Energy, Technical University of Denmark

Z prof. Janem Szyszko, prezesem Stowarzyszenia na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju Polski, posłem PiS, byłym ministrem środowiska w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, rozmawia Mariusz Bober

Na zakończenie szczytu Unii Europejskiej w Brukseli premier Donald Tusk cieszył się, że udało się wymóc na bogatszych krajach Unii, iż "Nie będzie tak, że im kraj biedniejszy, posiadający bardziej tradycyjną gospodarkę i zacofany przemysł, a więc emitujący więcej zanieczyszczeń, tym większe będzie ponosił obciążenie". Czy szef rządu ma rzeczywiście powód do radości? Przecież nie uzgodniono szczegółowego mechanizmu finansowania tzw. walki ze zmianami klimatycznymi, a przewodniczący Komisji Europejskiej zapowiedział, że dopiero po konferencji w Kopenhadze zostanie ustalony sposób naliczania składek państw UE?
- Zawsze bardzo mocno cieszę się z sukcesów Polski na arenie międzynarodowej i dlatego chciałbym, aby to, co powiedział premier Tusk, było uzasadnione. Z żalem muszę stwierdzić, że i tym razem nie jest to sukces, a najprawdopodobniej bolesna porażka, a premier - mam ciągle nadzieję, że z niewiedzy - porażkę swoją po raz kolejny ocenia jako sukces. Tymczasem jest to nieomylnie sukces prezydencji szwedzkiej i Komisji Europejskiej. Otóż zgodnie z informacjami przekazanymi przez PAP, na szczycie UE, i to za zgodą Polski działającej w imieniu nowych członków UE, podjęto decyzję o finansowaniu najbiedniejszych państw świata, aby pomóc im w walce ze zmianami klimatu. Jak pan sam zauważył, decyzja ta zapadła przy braku uzgodnień, o jaką sumę chodzi i jaki będzie klucz przy podziale zobowiązań między poszczególne państwa UE. Z komunikatu PAP wynika, że przy obliczaniu składki poszczególnych państw UE na wsparcie państw rozwijających się po roku 2012 ma być zastosowany "wewnętrzny mechanizm dostosowawczy. Ma on w pełni wziąć pod uwagę zdolność ponoszenia kosztów UE" przez mniej zamożne kraje UE, czytaj: Polskę. Przypomina mi się tu sytuacja z negocjacji w końcu ubiegłego roku w sprawie pakietu klimatyczno-energetycznego w ramach UE. Mimo napinania mięśni i grożenia wetem wynegocjowaliśmy w końcu pierwszy "sukces", a mianowicie zgodziliśmy się na kompromisowy zapis 3 x 20. Znaczyło to, że zgadzamy się, aby do roku 2020 dokonać redukcji emisji CO2 o 20 procent, zwiększyć efektywność wykorzystania energii również o 20 proc. i zapewnić udział energii odnawialnej w ogólnym bilansie zużycia energii również na poziomie 20 procent. Dodatkowo mieliśmy otrzymać 60 mld zł na finansowanie zmian technologicznych związanych z przechodzeniem na mniej emisyjne technologie spalania oraz 4 mld euro na inwestycje CCS, a więc wychwytywanie dwutlenku węgla z atmosfery i magazynowanie go w pokładach geologicznych. Taki był początek całego cyklu negocjacji, których finał jest całkiem inny. Otóż do roku 2020 mamy doprowadzić do 14-procentowego udziału energii odnawialnej w naszym bilansie energetycznym, zwiększyć efektywność energetyczną o 20 proc. i dokonać redukcji emisji CO2 o 20 procent. Dokonanie redukcji emisji CO2 o 20 proc. wydawało się dla Polski niewielkim problemem. Zgodnie z Protokołem z Kioto, przy naszych 6-procentowych zobowiązaniach do redukcji emisji tego gazu do roku 2008, dokonaliśmy jej już w roku 2005 na poziomie... 32 procent. Warto tu nadmienić, że stara Piętnastka w analogicznym czasie redukcji tej dokonała zaledwie na poziomie 2 proc. przy zobowiązaniach wynoszących 8 procent!